Zorza Polarna w Tromsø

Mieliśmy tylko dwie noce w Tromsø, więc wzięliśmy Snow Travels w wersji bez limitu czasu. Przewodnik jechał tak długo, aż chmury się rozeszły, a potem siedzieliśmy przy ognisku z hot dogami i patrzyliśmy, jak niebo robi się zielone.

Wieczorem w Tromsø padał deszcz ze śniegiem i szczerze mówiąc, nie wierzyłem w sukces. Nasz przewodnik spokojnie pokazał na tablecie mapę zachmurzenia i powiedział, że jedziemy w głąb lądu. Jechaliśmy prawie dwie godziny, w pewnym momencie przekroczyliśmy granicę z Finlandią. Tam niebo było czyste jak szkło i zorza tańczyła nad nami przez dobrą godzinę. Kombinezon termiczny i ogrzewacze do stóp uratowały mi palce, bo było dużo zimniej niż w mieście. Zdjęcia przyszły jeszcze tej samej nocy. Wszystko po angielsku, ale prostym i wyraźnym.

Wycieczka świetna, zorza była. Gwiazdkę odejmuję, bo w ofercie widziałam cenę za krótszą opcję, a my chcieliśmy tę bez limitu czasu i przy rezerwacji wyszło drożej. Sprawdźcie dokładnie, którą wersję klikacie.

The Green Adventure to był strzał w dziesiątkę. Mała grupa, zupa przy ognisku, pianki dla wszystkich, a nasza przewodniczka robiła zdjęcia, jakby od tego zależało jej życie. Paszport przydał się, bo pojechaliśmy w stronę Finlandii.

Przewodnik wspaniały, zorza piękna, zupa rozgrzewała. Minus za zdjęcia: darmowe są ze znakiem wodnym, a za pełną rozdzielczość trzeba sporo dopłacić. Dobrze wiedzieć wcześniej, żeby się nie rozczarować.

Mieszkam w Norwegii od lat, a dopiero teraz pojechałem na zorzę z prawdziwym przewodnikiem. Arctic Breeze: punktualnie przed The Dock Hotel, przewodnik w pomarańczowej kurtce, ciepły minibus. Portret pod zorzą wisi teraz u nas w salonie.

Wzięliśmy minibus Arctic Breeze, bo miał najwięcej opinii z tych mniejszych. Grupa była kameralna, gorąca czekolada przy ognisku smakowała jak nigdy, a przewodnik cierpliwie tłumaczył, czemu aparat widzi kolory mocniej niż oko. Odwieźli nas pod sam hotel w centrum.

Z dziećmi nie chcieliśmy całonocnego pościgu, więc wybraliśmy kolację w obozie reniferów. Karmienie reniferów to była dla mojej córki najlepsza chwila całych ferii. Potem siedzieliśmy w lavvu przy świecach, jedliśmy bidos, a gospodarz zaśpiewał joik. Zorza pojawiła się słabo, ale była, i o 22:30 byliśmy już w mieście.

Bidos, czyli gulasz z renifera, to jedno z najlepszych dań, jakie jadłem w Norwegii. Opowieści o życiu pasterzy słuchaliśmy z otwartymi ustami.

Sam wieczór bardzo udany, renifery cudowne, kolacja pyszna. Gwiazdka mniej, bo zorzy tamtej nocy nie było i trzeba pamiętać, że tu nikt jej nie goni, autobus po prostu wraca do miasta. Za taką cenę wolałabym wiedzieć to wyraźniej.

Autobus Jeshua to najlepsza opcja dla kogoś, kto ma kilka nocy i ograniczony budżet. Pierwszej nocy chmury, aparat nie złapał zorzy, więc następnego dnia pojechaliśmy jeszcze raz za darmo. I za drugim razem było zielono od horyzontu po horyzont.

Audioprzewodnik po polsku to dla moich rodziców ogromny plus. Weźcie własne słuchawki, bo nie ma ich w zestawie. Autobus ciepły, z toaletą, a ognisko było, choć wiało.

Za tę cenę naprawdę dobrze, gwarancja powtórki działa. Odjąłem gwiazdkę za tłok przy ognisku, w dużym autobusie jest po prostu dużo ludzi. Kombinezon wypożyczcie od razu, my tego nie zrobiliśmy i żałowaliśmy.

Safari z zorzą było najtańsze, a i tak bardzo dobre. Toaleta w autobusie przy sześciu godzinach to rzecz bezcenna. Przewodnik opowiadał ciekawie, fotograf zrobił nam zdjęcie pod zielonym niebem.

Pojechaliśmy w grudniu, w środku nocy polarnej. W południe niebieskie światło nad fiordem, a wieczorem safari. Zjedzcie wcześniej porządny obiad, bo przy ognisku są tylko gorące napoje.

Byliśmy w Tromsø cztery noce i zrobiliśmy dwie wycieczki: najpierw autobus z gwarancją, potem małą grupę Snow Travels. Obie udane, ale ta druga to inny poziom. Kilkanaście osób, przewodnik znał każdy parking w promieniu stu kilometrów, kombinezony i statywy w cenie. Gdybym miała wybrać tylko jedną, wybrałabym właśnie ją.

Polecam The Green Adventure. Przewodnik i kierowca zrobili wszystko, żebyśmy zobaczyli zorzę mimo zachmurzenia nad miastem. Ognisko nad morzem i zupa z renifera na długo zostaną w pamięci.

Myślałam, że w górach wiem, co to zimno. Przy minus piętnastu w głębi lądu przekonałam się, że nie wiem. Dobrze, że Snow Travels dało kombinezony, a ja wzięłam wełniane skarpety i ogrzewacze do rąk. Zorza wynagrodziła wszystko.